ZBIGNIEW ROTH - IN POLISH

ZBIGNIEW ROTH

Cud Wielkiej Nocy

przez moją drogę przeszedł Bóg

widziałem nawet ślady jego stóp

podjąłem trud by za nim iść

pomiędzy trawami polnymi ścieżkami

szukałem oczyma celu mej drogi

lecz nie wytrwałem bolały nogi

siadłem na przydrożnym pniu

wyjąłem z torby pajdę chleba

i choć miałem rozkosz w ustach

jednak zgubiłem drogowskazy

szepnąłem pełen rezygnacji :

„mój Boże ja nie dam rady”

szedł mrok nad łąką rozłożyście

przytulał zwodził mamił światłami

wszędzie widziałem iskierki nadziei

i nagłe głos sam nie wiem skąd:

„dziś Wielkiej nocy cud nastanie”

i w kilku słowach prostej modlitwy

znów odnalazłem Ciebie Panie

Czekam Na Ciebie Mildo

za zakrętem moich marzeń ukryłaś się w przyszłości

nie znam twojej twarzy uśmiechu i spojrzenia

gdy stale o tobie myślę wiem że drugiej takiej nie znam

rozglądam się po drodze szukam ciebie wszędzie

wiem jaka jesteś w marzeniach dziewczyno

lecz zadaję sobie pytanie jaka w realu będziesz

gdy dzień okrywa tajemna ciemność o zmroku

zapadam myślami w delikatny puch twego lona

dotykając twych piersi unoszę się z erosem ku obłokom

lecz kiedy rankiem powraca samotność w łożu i w realu

ty jesteś gdzieś w innej przestrzeni naszego życia

wołam ciebie moja Mildo wyjdź choć na chwilę z ukrycia

Czy Znajdę Różę?

niedzielny skwar powstaje ciszą słonecznych barw

zburzoną śpiewem kościelnych porannych dzwonów

przemyka wśród spragnionej pieszczot zieleni

by opaść na parapety okien w blokowiskach

przenikając glazurę szyb zagląda tam gdzie jest

pusty wazon z otwartym kwiatowym łonem

spragniona deszczu ziemia wzdycha ku niebiosom

spopielałe jej drobiny unosi letni wiatr nad drogami

a ja uciekam marzeniami na piaski nadbałtyckich plaż

gdzie smagane letnią bryzą ciało rozkoszuje się chłodem

pcha mnie do przodu myśl o pustym wazonie

może będzie mi dane znaleźć Bursztynową Różę

ZBIGNIEW ROTH

WOJCIECH BANACH - IN POLISH

WOJCIECH BANACH

Adaptacje

Pamięci 86 ofiar

Nicea - 14 lipca 2016 - zamach

na Promenadzie Anglików

podczas obchodów Dnia Bastylii

tuż po tragedii pobliski hotel Negresco

zostaje zamieniony

w tymczasowy szpital polowy

w następne dni

zdesperowani mieszkańcy

demonstracyjnie urządzają śmietnik

w miejscu śmierci terrorysty

nie zdziwiłbym się

gdyby nastroje społeczne

spowodowały przeniesienie

siedziby centralnych władz

do Bastylii

Gdybym był publicystą

nie napisałbym takiego tekstu

gdybym był prozaikiem

też bym go nie napisał

Poezja nie karmi się krzywdą

ani tragedią

ale nie może udawać

że jej to nie dotyczy

                                                                           

                              

Grzech

Byłem zły a nawet wściekły kłując 

nożyczkami twarz tego człowieka w czarnym

mundurze a w zasadzie jego gazetowe zdjęcie

zamieszczone w artykule o zbrodniach

które popełnił w Oświęcimiu

(jeszcze wtedy unikano nazwy Auschwitz)

To na pewno on To on zabił

mojego dziadka i stryja Przez niego

ojciec ukrywał się babcia miała wylew

a jej siostra oślepła i obijała się o sprzęty

w mieszkaniu które znów było obce Przez

niego nie mogła również widzieć mojej

kilkuletniej chłopięcej nienawiści

i późniejszego wstydu że byłem w tym grzechu

podobny do tamtego człowieka z gazety

Wybaczcie

                                                                                      

Inna Wersja

Kto nam tak urządził te światy

ze wspólnym znakiem Zodiaku

horoskopem również chińskim

murem Wspólnym lecz kolczastym

Kto nam to życie zawiązał

w dwie pętle Nawet nie w węzły

Tego żaden miecz nie przetnie

ogień nie spali ludzie nie pomogą

Kto nam czas przestawił

boleśnie i kazał wierzyć

że wszystko jeszcze można

cofnąć i powtórzyć w innej wersji

Tak czy inaczej - musiał być

mędrcem bo znał zasadę

że bez cierpienia i ofiar

nie ma smaku zwycięstwa

            Wątpisz - czy był mędrcem -

            skazując na cierpienie

            Uwierzę w kobiecą intuicję

            jeśli masz inny pomysł na miłość

 WOJCIECH BANACH

Wojciech Banach (1953) urodził się i mieszka w Bydgoszczy. Poeta. Wydał następujące książki poetyckie: „Chwilowy obraz świata” (1977), „Pole rażenia” (1978), „Slalom” (1980), „Symultana” (1981), „Czarna skrzynka” (1991), „Było nas kilku” (1997), „Skrzyżowanie” (1998), „Punkty wspólne” (2000), „Wybór wierszy” (2004), „Odgrodzony przez przypadki” (2008) , „Nie tylko aniołowie” (2009), „Mężczyzna z sąsiedniej klatki (2010), „Rondo Bydgoszcz” (2012),  "Odwrócona Piaskownica" (2013), „Czas przestawienia” (2014), „Modlitwy przerywane” (2016), „Śmierciochron” (2017), „Strzępy i pąki” (2018), „Plac Piastowski i inne wiersze” (2018). Jest również autorem albumów (na podstawie własnej kolekcji): „Czas odnaleziony. Bydgoszcz na dawnych pocztówkach (1894-1945)” (2001) i „Nad Starym Bydgoskim Kanałem” (2007).  W latach siedemdziesiątych był członkiem Grupy Faktu Poetyckiego „Parkan” znanej z niekonwencjonalnych prezentacji literackich, do roku 1983 należał do Koła Młodych przy Związku Literatów Polskich, a od 1990 roku jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, pełniącym od 2011r. funkcję prezesa zarządu Oddziału Bydgoskiego SPP. 

MARIA JOLANTA KOWALSKA - IN POLISH

MARIA JOLANTA  KOWALSKA

Wierszem

wierszem przechodzę

wszystkie progi

i… odradzam się

na pięciolinii mknę

ku gwiazdom

w noc betlejemską

klęczę z nią u żłobka

wyznając miłość

mój wiersz

płynie z krwiobiegiem

do tych

co kochają poezję

Widziałam

bryza oceanu

wtargnęła w zieloność melodii słońca

a po chwili w gorący szorstki piasek

gdzie plażowe ciała

kusiły brzoskwinią

dzień był taki radosny

taki nieprzytomnie bliskiej

a poeta

w błękicie nieba

poddał się namiętności wiersza

Warszawska  Starówka

owiana tajemnicą wieków

ze stygmatem pamięci tych

dla Ojczyzny

Zamek Królewski

archikatedra św. Jana

Królewskie Przedmieście

- ulicą królów nazywane

zabytkowe kamienice

i Muzeum Warszawskiej Pragi

wprowadzają nostalgię

wieczorne lampiony

barwne rozśpiewane fontanny

w świetle gwiazd

darują magię iluzji

rajskiego ogrodu

wielojęzycznej gwary

spragnionej szczęścia

w ulotności chwil

mury starych kamienic pielęgnują

„miejsca uświęcone

krwią Polaków

poległych

za wolność Ojczyzny”

kwiaty pamięci

wianuszkiem biało – czerwonym

przyciągają…

Jest Ona Ukołysaniem

mową ciał

drzemiącą w ukryciu

nieodgadnioną jak oceanach

wzburzoną

garściami sięga

po szczęście namiętnością

jest cieniem człowieka

przed którym się nie schronisz

w samotności oddycha

płomieniem wnętrza

melodią ciszy

zanurza w jej sacrum

obejmuje szmaragdy oczu

włosy…

promienie księżyca

splecione ze słońcem

i...wybucha

W Gwarze 

Bulwarów  Sekwany

przy lampce wina

dom perignon

ich oczy rzeźbią miłość

nad kafejką

Montparnasse

lśnią gwiazdy

słuchają szeptu

ust i dłoni

melodie serc

oplatają iskrami

MARIA JOLANTA KOWALSKA

MARIA  JOLANTA  KOWALSKA -z wykształcenia mgr filologii polskiej, poetka, prozaik, publicystka i animator kultury, członek Związku Literatów Polskich Okręgu Bydgosko – Toruńskiego. Debiut poetycki – wiersz „Mój ojciec”; tomiki: „Z sercem cichym jak liść”, „Warkocze gwiazd chwytam”, „Na głos miasta i serca”, „Kaskaderka:, „Po trzeciej stronie lustra”, „Rozwiesiłam w obłokach marzenia”, „Prawdy nigdy dość”, „Tańcz w ogniu miłości”, „Włoski zawrót głowy”- wspólnie z K. Kamieńskim,  „Sny na jawie”, „Tyle odrodzeń już było”. Proza: „Góry wspomnień”,”Wpisany w Szczawnicę”, „W lustrze doznań”, eseje łączone z wierszami „Czy mnie słyszysz”. Współtwórca wielu almanachów i antologii – od 1992 – 2018 r. Ostatnie „Contemporary Writers of Poland 2000 – 2014, Poetry, Dreamme Little City 2014, „Love is Like Air”, 2015, „A duch wieje kędy chce” 2017. Posiada medale: „Zasłużony dla Kultury Polskiej”, Medal Czesława Miłosza, Medal Jakuba Wojciechowskiego,, Medal Jerzego Sulimy Kamińskiego, Nagrodę Pracy Organicznej im. Marii Konopnickiej, Nagrodę Literacką im. Klemensa Janickiego. Prowadzi spotkania z ludźmi Kultury i z artystami pasjonatami w bydgoskim klubie „Odnowa”. Za promowanie młodych talentów nagrodzona „Statuetką Łuczniczki” (1994), a przez Młodzieżowe Jury podczas II Inowrocławskich Spotkań Poetyckich za tomik „Warkocze gwiazd chwytam”. Jest laureatką I i  III m. w konkursach poetyckich w Szczecinie , Gdańsku, Cieszynie , m. in. w konkursie zielonogórskim „Natura moich okolic” i kilku innych wyróżnień za wiersze. Jest współinicjatorką powstania trzech pierwszych Chojnickich Nocy Poetów” oraz stałym uczestnikiem Ogólnopolskich Spotkań Artystycznych Nauczycieli w wielu polskich miastach i wsiach. Jest dwukrotną stypendystką Urzędu Miasta Bydgoszczy oraz Urzędu Miasta w Chojnicach, promuje swoją twórczość w klubach , domach kultury i szkołach.

MAŁGORZATA T. SKWAREK-GAŁĘSKA - IN POLISH

MAŁGORZATA T. SKWAREK-GAŁĘSKA

RANEK

czwarta rano zapisała się wierszem

leniwym zanurzeniem w świt

zcałowaniem snu

wycie karetki zrzuciło

na ramiona

szum rozbudzonego dnia

tramwaj zastukał

zmieniając rytm oddechu

w pośpiechu szukałam

w lustrze uśmiechu

startego wczoraj dokładnie

luksusowy sen o niczym

wygładził

JESTEM

w chwilach

spadających na skórę dotykiem

w kolorach wspomnień

splątanych jak nici w szufladzie

w otchłani źrenic

cofających czas do nieba

w szufladzie

gdzie igły listy wczorajsze dni

otocz mnie

ciepłem kolorem spojrzeniem

będę wierszem

CIASTO ŚLIWKOWE

lubię piec ciasto śliwkowe

zapach śliwek i czekolady

tworzy dom

aromatyczne ciepło wypełnia

chroni przed napływającym

falami strachem

w tym czasie

czarne monstra

powlekają kirem

przestrzeń

planeta kurczy się

pod ciężarem broni

groza wypełnia wnętrza

snuje się korytarzami

pokrytymi drobnym

pyłem wczorajszego zgiełku

obojętnieje na

pięćdziesiąt dziewięć ofiar

-w tym jeden poeta

czają się za ścianami

trudne dni wołające strzałem

niezrozumienia w tył głowy

MAŁGORZATA T. SKWAREK-GAŁĘSKA

MAŁGORZATA T. SKWAREK-GAŁĘSKA: Organizuje spotkania poetyckie w ramach wymyślonych przez siebie projektów: Katamaran Literacki i Stolik Poetycki, organizuje Zloty Poetów i Biesiady Literackie. Współpracuje ze stowarzyszeniami, fundacjami oraz ze szkołami, przedszkolami, bibliotekami, domami kultury i grupami literackimi.          Wydała kilkanaście tomików poetyckich. Pierwszy w 1991 w Bydgoszczy „Świat smakuje lepiej w całości” a ostatni w 2018 roku „Codzienne i niecodzienne = alltäglich und nicht alltägliche”. Jest współautorką książki „Łódzkie czary-mary”. Kilka jej wierszy nagrodzono w konkursach poetyckich - ostatnio juroruje w wielu konkursach, także w recytatorskich i krasomówczych. Wiersze i opowiadania były tłumaczone na serbski, niemiecki, angielski, słowacki, włoski, japoński oraz drukowane w czasopismach, almanachach, antologiach w Polsce i poza granicami. Niektóre wyróżnienia: Nagroda Prezydenta Miasta Łodzi,  odznaka honorowa „Zasłużony dla Kultury Polskiej” a także Certyfikat Lider Społeczno-Oświatowy przyznawany przez Łódzkie Centrum Doskonalenia Nauczycieli i Kształcenia Praktycznego i medal SBP.

MAŁGORZATA HRYCAJ - IN POLISH

MAŁGORZATA

HRYCAJ

Serenite

„nie wolno zgadzać się na pełzanie,

gdy czujemy potrzebę latania”

Helen Keller

taniec perkozów żółtodziobych

marsz godowy czerwonaków

tokowanie przyzywanie moment

lśnienia szczytu nad szczytami

nirwany odwieczne przesłanie

zostawienia śladów w gniazdach

jak fletnia pana wszechpieśń

nad pieśniami preludium wiosny

z jaskółkami miłość która może się

wydarzyć nim odlecą kormorany

Los Christianos

ostatni dzień na elbie w krainie

sytych wybranych /wolność

równość braterstwo to zabawy

bogatych/ jeden bezdomny wśród

hoteli licytujących gwiazdki

oświetlone palmy wyczyszczone

ulice spacer po czerwonym

dywanie na wybiegu diora

ocean szumi jednakowo dla

wszystkich zamyka i otwiera

przestrzeń słońce jak słoń wpada

do wody pozwala się wyłowić

z podniesioną trąbą na szczęście

Kolory Afryki/

Ghana Znaczy Bojownik

Justynie Kozłowskiej

każdy musi odbyć pielgrzymkę z

Mekki do Afryki kolebki ludzi jądra

DNA przymykam oczy na biodrach

drga amplituda słońca uderzam w

bęben odpowiada serce metrum

poznanym w łonie matki

elan vital unoszącą źdźbła trawy

otwierającą skarbiec gleby bogatej

w plony w cyklu odradzania

niezniszczalnym dopóki słońce

oświetla afrykańską ziemię brzmi

muzyka tętni taniec w skórach

o całej gamie kolorów

najpiękniejszych kwiatów czerwonej

ziemi w słońcu Afryki od praczasów

boskim rozświetlającym twarze

malującym suknie kobiet kolorami

tęczy

Re - Manitou -Allah -Jesziwa-Jahwe

zależymy od słońca kwiaty obracają

za nim głowy rośliny łakną

chłoniemy od nich z wodą wiatrem

powietrzem każdą barwą dzień

zmartwychwstania to sun-day

z kolorową Afryką nieśmy światło

w czerwony kurz afrykańskich dróg

przestrzeń zwierzęta człowieka

który podbił ziemię i króluje ze

szczytu Kilimandżaro

kiedy grają dunduny powtarzają

sygnały aż zjednoczy się plemię

przymykam oczy na biodrach drga

amplituda słońca przyspiesza serce

jak w pierwszym dniu stworzenia

uderzam w bęben ziemia drży

pożądaniem czuję jej rytm bieg krwi

pulsuje z ciałem siłą obiecującą

wieczne trwanie w preludium życia w

dźwiękach djembe na plaży w Ghanie

MAŁGORZATA HRYCAJ

MAŁGORZATA HRYCAJ: Polka, Szczecinianka, absolwentka Uniwersytetu Szczecińskiego. Logopeda. Sercem góralka, każdą wolną chwilę spędza w Kościelisku. Kocha poezję, taniec i wędrówki po górach. Laureatka licznych konkursów literackich. Autorka tomów poetyckich: Pod baldachimem krwawnika (2016), Aponia w ogrodzie (2018). Publikowała swoje wiersze w czasopismach, m.in.: „Poezja dzisiaj”, „LiryDram”, „Gazeta Kulturalna”, w antologiach: „Łódź tkanina z wadami”(2015), „Złotopotockie impresje”(2017), „Antologia poetów polskich” (2017), „Przepływający świat słowa”(2017), „Pętla”(2017),„Almanach Wierszy Krakowskich”(2018), „Metafora współczesności”(2018), „Poezja po zmroku”(2019), "Zaduma" (2019) „Miłość w czasach fejskultury”(2019), "Majstersztyk chleba" (2019) oraz w e-magazynach: „Minotauryda”, „Na stronie”, „Przemyska Loża Artystyczna”. Redaktorka Magazynu Kulturalnego Horyzont. Kandydatka do szczecińskiego oddziału ZLP (2017). Należy do Stowarzyszenia Przyjaciół Twórczości Jana Kasprowicza, jest honorowym członkiem Janowskiego Klubu Literackiego.