PETROS TSERKEZIS

 

 

I’ve Dreamed You So Much

 

         I’ve dreamed you so much that you’re no longer real…

R. Desnos

 

I’ve dreamed you so much—(how long can a dream survive?)—

that my eyes now drift

into bottomless waters, into skies no one has mapped.

Colors fall like ripped veils,

violet waves striking shards of light.

My fingers reach for you,

but the touch slips away

like stardust dissolving in the air.

 

I walk through rooms built

from the scent of your body.

The furniture looks like footprints,

the windows open exactly where

the sun of your face would rise.

There, your voice—

a music that praises every wreck life ever made—

moves around words strong enough

to flatten all my defeats.

 

I’ve dreamed you so much

that time has stopped cooperating,

and I’m pinned to the hands of the clock.

We’re stuck inside a river

made of blinding mirrors.

Every breath you take becomes an echo,

every silence I keep a trembling horizon.

 

And if you’re no longer real,

you’re still the truest keepsake memory wears:

an abyss made of myths,

cosmic orchestras exhaling storms.

 

Σ’ ΕΧΩ ΤΟΣΟ ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΙ

 

                Σ’ έχω τόσο ονειρευτεί που πια δεν είσαι αληθινή…

Ρ. Ντεσνός

 

Σ’ έχω τόσο ονειρευτεί, (πόσο κρατάει ένα όνειρο;)

που τα μάτια μου τώρα βυθίζονται

σε απύθμενα βάθη σε ανεξερεύνητους ουρανούς.

Χρώματα πέφτουν σαν σκισμένα πέπλα,

μωβ κύματα σε κρύσταλλα φωτός.

Τα δάχτυλά μου σε φτάνουν,

αλλά η αφή τους γλιστρά πάνω σου

σαν αστρική χρυσόσκονη.

 

Περπατώ σε δωμάτια που χτίστηκαν

από το άρωμα του σώματός σου.

Τα έπιπλα μοιάζουν με αποτυπώματα,

τα παράθυρα ανοίγουν από κει που ανατέλλει

ο ήλιος του προσώπου σου.

Εκεί, η φωνή σου,

μια μουσική που υμνεί όλα τα ναυάγια της ζωής,

χορεύει γύρω από λέξεις που ισοπεδώνουν όλες τις ήττες.

 

Σ’ έχω τόσο ονειρευτεί,

που ο χρόνος αρνείται να κυλήσει πια

κι εγώ έμεινα σταυρωμένος πάνω στους λεπτοδείχτες.

Μείναμε εγκλωβισμένοι σ’ ένα ποτάμι

φτιαγμένο από εκτυφλωτικούς καθρέφτες.

Κάθε ανάσα σου γίνεται ηχώ,

κάθε σιωπή μου ορίζοντας που αναβοσβήνει.

 

Κι αν πια δεν είσαι αληθινή,

είσαι το πιο αληθινό μενταγιόν που κρατά η μνήμη:

μια άβυσσος φτιαγμένη από όλους τους μύθους,

συμπαντικές ορχήστρες που αναστενάζουν θύελλες.

 

She Wanted To Become A Tree

 

There was a tree in her yard,

its roots holding the earth close like secret limbs.

She hugged it in the mornings, adored it at dusk,

and her heart dripped the coolness of dreams—

unripe fruits aching for light.

 

She wanted to become an apple tree,

to let spring grow through her body.

To bear ripe, juicy fruit,

to offer passing young people

a tender slice of life’s color

and a taste of childhood immortality.

 

And the girls, in their white skirts,

would dress themselves in blooming veils,

like brides of an endless spring.

They’d dance beneath the branches,

stepping lightly through sun-paths,

the wind whispering love-words into their hair.

 

She wanted more—so much more:

for birds to come and find a home,

for her palms to feed them,

for them to sing on her branches

songs untouched by time—

wings that never age.

She wanted her leaves

to become a shelter for the wind of kindness,

to whistle freely like a wandering soul.

 

The tree would hold the sky,

and the sun would hold the tree,

its roots embracing the earth,

its fruit brightening tables

and filling the hands of loneliness.

Everything it gave, everything it left behind,

was a simple kind of love—

like the quiet of a tree

that never asks for anything,

yet always offers the juice of its soul.

 

She longed to dress in green,

to shine proudly among the poplars.

 

ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΔΕΝΤΡΟ

 

Είχε ένα δέντρο στην αυλή της,

οι ρίζες του αγκαλιάζανε τη γη σαν μυστικά άκρα.

Το αγκάλιαζε τα πρωινά το λάτρευε τα δειλινά, 

κι η καρδιά της έσταζε δροσιά ονείρων,

σαν άγουροι καρποί που λαχταρούν το φως.

 

Ήθελε να γίνει δέντρο μηλιάς,

να φυτρώνει άνοιξη στο σώμα της.

Να παράγει καρπούς ζουμερούς,

να φιλεύει τους νέους που περνούν,

ερωτικά κομμάτι από χρώματα ζωής,

και γεύση από παιδική αθανασία.

 

Και τα κορίτσια, με τις λευκές τους φούστες,

να στολίζονται με ανθηρά πέπλα,

σαν νύφες μιας άνοιξης αιώνιας.

Να χορεύουν κάτω από τα κλαδιά,

αλαφροπατώντας σε ηλιόδρομους,

και ο αέρας να τους ψιθυρίζει λόγια ερωτικά.

 

Ήθελε κι άλλα, πολλά:

να ’ρχονται τα πουλιά, να βρίσκουν φωλιά,

να τα ταΐζει στις απαλάμες της, 

να τραγουδούν στους κλώνους της,

τραγούδια άφθαρτα, παντοτινά

φτερά που δεν αγγίζει ο χρόνος.

Να γίνεται το φύλλωμά της

καταφύγιο για τον άνεμο της καλοσύνης,

να σφυρίζει ανέμελα σαν αλητάκι.

 

Το δέντρο ν’ αγκαλιάζει τον ουρανό

και ο ήλιος το δέντρο

οι ρίζες του, ν’ αγκαλιάζουν τη γη,

και οι καρποί του, να ομορφαίνουν τα τραπέζια

να γεμίζουν τα χέρια της μοναξιάς.

Ό,τι έδωσε, ό,τι άφησε,

ήταν μια αγάπη απλή,

όπως η σιωπή ενός δέντρου

που ποτέ δεν ζητά τίποτα,

μα δίνει πάντα τον χυμό της ψυχής του.

 

Ήθελε να ντυθεί στα πράσινα,

επιθυμούσε να καμαρώνει στα λεύκα.

 

Πέτρος Τσερκέζης

 

PETROS TSERKEZIS

 

PETROS TSERKEZIS was born in Politsani, Pogoni (Argyrokastro, southern Albania), a region of Northern Epirus historically isolated from Greece. During the communist era, Greek identity and literary expression in the region were heavily repressed. He studied Albanian and Russian literature at the University of Tirana and has been involved with literature since his school years. Over the years, he worked as a secondary school teacher and collaborated with the local theatre in Argyrokastro. He also served as Editor-in-Chief of the newspapers The City of the South (1992–1994) and Awakening (2002–2007), both dedicated to Greek arts and letters in Northern Epirus. Tserkezis is the author of more than thirty publications, including poetry collections, short stories, novels, literary essays, and translations between Greek and Albanian. His work has been featured in numerous anthologies across Greece, Albania, and internationally, earning him several literary awards. From 1972 to 1977, he taught modern literature as an external lecturer at the University of Argyrokastro. Since 1994, he has been living with his family in Nicosia, Cyprus.