BARBAROS İRDELMEN

 

 

Love

 

It cannot be told

by drowning someone in false words,

by smothering them in gifts,

by laying red carpets along their path.

Never with splendor

love is not wrapped in shining paper.

 

To love

is to sit at the edge of the soul,

without a rope of safety,

with a lamp that gives no light,

and descend into a mysterious well.

 

To love

is to wander fearlessly

through the hidden chambers of faces

where fragile dawns tremble.

 

In that dark silence,

to hear what is left unsaid,

to see what mirrors do not reflect,

to become the sun that enlightens hearts

with sincere glances mistaken for faintness.

 

Even if centuries pass,

though fragile and trembling,

it is the majestic mountain

whose name never changes,

the one you always seek refuge in

to love.

Tavşancıl, Turkey

Copyright reserved

 

Sevgi

 

Sahte sözcüklerle

hediyelere boğmakla

yollarına kırmızı halılar sermekle

anlatılmaz

 

İhtişamla hiç olmaz

sevgi, parlak kâğıtlara sarılmaz.

 

Sevmek,

ruhun kenarında oturmaktır,

güven ipi olmadan,

ışık vermeyen bir lamba ile

esrarengiz bir kuyuya inmektir.

 

Sevmek,

kırılgan şafakların titrediği

yüzlerin gizli odalarında

korkusuzca dolaşmaktır

 

o karanlık sessizlikte

söylenmeyeni duymak,

aynaların yansıtmadıklarını görmek

soluk sanılan samimi bakışlarla

gönülleri aydınlatan güneş olmaktır

 

Asırlar geçse

kırılgan ve titrek olsa da

adı değişmeyen hep sığındığın

 o heybetli dağdır, sevmek...

Dr. Barbaros İrdelmen

Tavşancıl/Turkey

Copyright reserved

 

The Truth

 

Someone is shouting,

their voices like rusty bells

striking the windows of the city

Someone is scraping the ear,

like a blind knife

tearing the night apart

“I asked, who are they?”

 

The neighbors whispered:

— They are thieves…

They stole the sweat of labor,

they gathered many curses.

God sealed their doors.

 

Some crossed to the opposite sidewalk

but the smell of their sins

had seeped into their shoes.

Wherever they stepped,

it followed them.

“I asked: ‘Who are they?’”

 

They know neither right nor law…

they said.

The scales in their hands are broken,

their conscience is crooked.

 

Some

peek from between the curtains

They haven’t stepped outside for years

Shame has been drawn across their faces

like a thin veil.

“I asked, why?”

 

They are slanderers…they said.

Their words were poisonous,

they turned back and burned them.

Then the neighbors turned to me:

 

What are you doing here?

I, have come to lend my shoulder

to those whose doors were sealed

In streets that smell of sin

I now carry flowers

 

I will touch

rusted hearts with my hands

and turn them into mirrors

Into the thief’s palm

I will place the warmth of labor,

 

into the one you call cruel

I will leave a child in pain

I will tear slander

out of its tongue,

and instead, the truth will flow.

 

I will embrace them all.

I will hold them so tightly

that their shame will loosen and fall away.

 

And one morning no one will shout.

No one will hide behind curtains.

Evil,

like a child who does not know its name,

will gently learn goodness

in a compassionate embrace.

 

Hakikat

 

Birileri bağırıyor

sesleri paslı çan gibi

vuruyor şehrin camlarına

 

Birileri kulak tırmalıyor

geceyi yırtan

kör bir bıçak gibi

 

“Sordum, kim bunlar?”

 

Komşular fısıldadı:

— Hırsız onlar…

Alın teri çaldılar,

çok beddua aldılar.

Allah mühür vurdu kapılarına.

 

Birileri karşı kaldırıma geçti

ama

günahlarının kokusu

Ayakkabılarına sinmişti.

Nereye bassalar

Peşlerinden geldi.

 

“Sordum: ‘Kim bunlar?’”

 

— Hak ve hukuk bilmezler…

Dediler.

Ellerindeki teraziler kırık,

Çarpıktır vicdanları

 

Birileri

perdenin arasından bakıyor

Yıllardır sokağa çıkamamışlar

Utanç, yüzlerine çekilmiş

İnce bir tül.

 “Sordum, neden?”

— İftiracı onlar…

Dediler.

Sözleri zehirliydi,

geri dönüp yaktı kendilerini

 

Sonra bana döndü komşular:

— Senin ne işin var burada?

 

Ben, kapıları mühürlenenlere

omuz vermeye geldim

 Günah kokan sokaklarda

çiçek taşıyorum şimdi

 Pas tutmuş kalplere

 

ellerimi sürüp

Ayna yapacağım.

 Hırsızın avucuna

emeğin sıcaklığını,

Zalimin içine

Sızlayan bir çocuk bırakacağım.

 

İftirayı

dilinden söküp alacağım,

Yerinde gerçekler akacak

 Sarılacağım hepsine.

Öyle sıkı sarılacağım ki

Utançları çözülüp düşecek.

 

Ve bir sabah

kimse bağırmayacak.

Kimse saklanmayacak perdelerin ardına.

Kötülük

adını bilmeyen bir çocuk gibi

şefkatli bir kucakta

usulca öğrenecek iyiliği

 

BARBAROS İRDELMEN

 

Dr. BARBAROS İRDELMEN is a Turkish poet, writer, translator, and retired physician. He is the author of nineteen poetry collections, with works published in numerous national and international anthologies, literary journals, and poetry festivals. A member of the Turkish Writers’ Syndicate, he translates world poetry from English into Turkish and contributes to the Turkish edition of Poetry Without Borders. He is also affiliated with the poetry translators’ community of the ITHACA Foundation (Spain), promoting literary dialogue across cultures through poetry and translation.

 

Dr. Barbaros İrdelmen, Türk şair, yazar, çevirmen ve emekli hekimdir. On dokuz şiir kitabının yazarı olan İrdelmen'in eserleri çok sayıda ulusal ve uluslararası antolojide, edebiyat dergisinde ve şiir festivalinde yayımlanmıştır. Türkiye Yazarlar Sendikası üyesi olan İrdelmen, dünya şiirinden çeviriler yaparak İngilizceden Türkçeye kazandırmakta ve Sınır Tanımayan Şiir (Poetry Without Borders) projesinin Türkçe edisyonuna katkıda bulunmaktadır. Ayrıca, şiir ve çeviri aracılığıyla kültürler arasında edebî diyaloğu geliştirmeyi amaçlayan ITHACA Vakfı (İspanya) bünyesindeki şiir çevirmenleri topluluğunun bir üyesidir.