PETROS TSERKEZIS

 

 

Where Love Breathes

 

Love is

the betrothal of a flower to the bee,

a secret covenant that shatters boundaries,

where pollen and whisper turn into an eternal vow.

 

It is the embrace of birdsong in the heart of the tree,

the dialogue of winds with leaves, of sunlight with rain,

a single breath that pierces irises and skies.

 

It is the eye that hides the doe’s tear,

a gaze that drives fear away,

becoming a mirror of sorrow and of hope.

 

The swallow spreads its wings,

chirping upon the wire of the horizon;

with its tail it slices the ribbon of spring,

bearing a message: all is born anew.

 

Love is the road paved with kisses and smiles,

yet also the thorns of suspicion

that prick sleep like nightmares

when you ask and ask again:

Is this flower meant for me?

This poem? This blessing?

 

It is the narrow, dead-end path in a moonless night,

where hope is a candle flame

stubborn against the insistence of the wind.

 

It is the snare that coils around the horse’s legs,

a wound when you wonder: Will they come? Will they not?

And still, the leap of the soul reaches farther than fear.

 

Do not bar the way of love.

Let your hands remain open,

like wings seeking the wind to rise,

to cradle worlds.

 

Listen to the heartbeat and run toward it.

Cling to the lightning in those eyes;

become a shard of storm that births serenity and courage,

there where time forgets to count.

 

Hear the river’s murmur, the forest’s rustling—

and you will conquer skies. The moon is not far.

Fingertips become electricity, tenderness becomes a heart,

a flower opening at the first light of dawn.

 

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΝΑΣΑΙΝΕΙ Η ΑΓΑΠΗ

 

Αγάπη είναι

ο αρραβώνας ενός λουλουδιού με τη μέλισσα,

μια συμφωνία μυστική που σπάει φράγματα,

η γύρη και ο ψίθυρος γίνονται αιώνια υπόσχεση.

 

Είναι η αγκαλιά κελαηδισμάτων στην καρδιά του δέντρου,

η συνομιλία των ανέμων με τα φύλλα, του ήλιου με τη βροχή,

μια ανάσα που διαπερνά τις ίριδες και τους ουρανούς.

 

Είναι το μάτι που κρύβει το δάκρυ της ελαφίνας,

ένα βλέμμα που διώχνει το φόβο,

που γίνεται καθρέφτης θλίψης και ελπίδας.

 

Το χελιδόνι που ανοίγει τα φτερά,

τιτιβίζοντας στο σύρμα του ορίζοντα,

κόβει με την ουρά του την κορδέλα της άνοιξης,

φέρνοντας μήνυμα: όλα ξαναγεννιούνται.

 

Αγάπη είναι η στρωμένη οδός με φιλιά και χαμόγελα,

μα και τα αγκάθια της καχυποψίας

που τρυπούν σαν εφιάλτες τον ύπνο,

όταν ρωτάς και ξαναρωτάς:

Είναι για μένα αυτό το λουλούδι;

Αυτό το ποίημα; Αυτή η ευχή;

Είναι ο αδιέξοδος δρόμος σε μια αφέγγαρη νύχτα,

όπου η ελπίδα είναι φλόγα κεριού

που αντέχει στην επιμονή του αέρα.

 

Είναι η παγίδα που κουλουριάζει τα πόδια του αλόγου,

μια πληγή όταν ρωτάς: Θα ’ρθει; Δεν θα ’ρθει;

Κι όμως, το άλμα της ψυχής φτάνει πιο πέρα από τον φόβο.

 

Μην μπλοκάρεις τον δρόμο της αγάπης.

Άφησε τα χέρια σου ανοιχτά,

σαν φτερά που ψάχνουν τον άνεμο να πετάξουν,

να αγκαλιάσουν κόσμους.

 

Άκου τον χτύπο της καρδιάς και τρέξε κοντά της.

Αρπάξου απ’ τους κεραυνούς των ματιών

γίνου κομμάτι θύελλας που γεννά γαλήνη και τόλμη,

εκεί που ο χρόνος ξεχνά να μετράει.

 

Άκου τον ήχο του ποταμού, το θρόισμα του δάσους,

και θα κατακτήσεις ουρανούς. Δεν είναι μακριά το φεγγάρι.

Τα δάχτυλα ηλεκτρισμός, η τρυφερότητα καρδιάς,

λουλούδι που ανοίγει στο πρώτο φως της αυγής.

 

The Loneliness Of Penelope

 

We met on the deck of a ship

drifting without purpose across the open sea.

She was turning the pages of a green book, torn and faded,

its words long forgotten, maybe never read.

Her eyes were mirrors holding storms,

and the wind spiraled around her

as if it wanted to steal the secrets she carried.

 

In her cabin, the lamp glowed like a small glass moon,

its fragile light cracking at the edges.

Waves screamed in a language made of splintered desires,

and the shadows circling the ship fought each other like suitors

trapped in a battle that refused to end.

 

Her hands lay crossed over her chest—

full of old waitings, old touches that never returned.

Still, her heart beat like a slow pendulum,

measuring eternity in drops falling

from a sky broken into seams.

 

Her loneliness was a cathedral

filled with shattered statues and restless ghosts.

Saints with ruined faces stood beside demons

whispering hymns into the dark.

A road with no horizon,

where her footsteps left marks on the sand of time.

 

Her thoughts—birds made of mist—

flew between cliffs carved by disappointment.

The world around her was a distant soundscape:

seas crashing inside shells of delirium.

People passed by like clear streams,

weightless suitors, words without gravity,

while she stood still, wrapped in the fabric of her sorrow,

her gaze slicing through clouds,

searching for a gap to slip into the infinite.

 

Penelope’s loneliness is the world’s woman-loneliness—

a mirror holding chaos,

a compass that keeps breaking the edge of darkness.

Inside her, a winter garden grew,

its flowers made of ice,

its trees statues tortured by the northern wind.

 

Beneath a steel sky,

only shadows visited her—dead visions,

and the darkness spread like black water,

ready to swallow her.

She spoke no word; she had no voice left to cry:

“Where are you, Odysseus?

In whose sinful bed do you sleep?

Across which oceans and skies are you wandering now?”

 

Yet if you stand close—if you listen—

you’ll feel the song of her sorrow:

breaking the hull of futility on the rocks of endlessness,

a flame made of women’s hearts,

a lighthouse burning through the storm.

 

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ

 

Συναντηθήκαμε στο κατάστρωμα ενός πλοίου

που χόρευε χωρίς προορισμό στο απέραντο αλώνι του πελάγους.

Ξεφύλλιζε ένα πράσινο βιβλίο με σκισμένες σελίδες,

με ξεθωριασμένα γράμματα που δεν διαβάστηκαν ποτέ.

Τα μάτια της ήταν καθρέφτες που έκρυβαν μέσα τους καταιγίδες,

κι ο άνεμος στροβιλιζόταν γύρω της,

σαν να προσπαθούσε να διαβάσει τα μυστικά που κρατούσε.

 

Στην καμπίνα της, η λάμπα ανάβει σαν γυάλινο φεγγάρι,

ένα φως εύθραυστο που ραγίζει στις άκρες του.

Τα κύματα ουρλιάζουν σε μια γλώσσα από θραύσματα ηδονών,

ενώ οι σκιές γύρω από το πλοίο παλεύουν σαν μνηστήρες,

παγιδευμένοι σε μια ατελείωτη μάχη.

 

Τα χέρια της, σταυρωμένα πάνω στο στήθος,

είναι γεμάτα από παλιές αναμονές και ξεχασμένα αγγίγματα.

Κι όμως, η καρδιά της χτυπά σαν εκκρεμές,

μετρώντας την αιωνιότητα σε σταγόνες που πέφτουν

από έναν ουρανό γεμάτο ρωγμές.

 

Η μοναξιά της είναι ένας καθεδρικός ναός,

γεμάτος από σπασμένα αγάλματα και φαντάσματα.

Άγιοι με κατεστραμμένα πρόσωπα στέκουν πλάι σε δαίμονες,

που ψιθυρίζουν ύμνους στην άβυσσο.

Ένας δρόμος χωρίς τέλος,

όπου τα βήματά της αφήνουν ίχνη στην άμμο του χρόνου.

 

Οι σκέψεις της πουλιά φτιαγμένα από καταχνιά,

πετούν ανάμεσα σε γκρεμούς που σμιλεύτηκαν από απογοητεύσεις.

Ο κόσμος γύρω της είναι μια συμφωνία από μακρινούς ήχους,

θάλασσες που παφλάζουν μέσα σε κελύφη από παραληρήματα.

Οι άνθρωποι περνούν σαν διαφανείς ροές νερού,

μνηστήρες χωρίς βάρος, λόγια χωρίς νόημα,

κι εκείνη στέκει ακίνητη τυλιγμένη με το εργόχειρο της λύπης,

με το βλέμμα της να διαπερνά τα σύννεφα,

αναζητώντας μια χαραμάδα για να ξεφύγει στο άπειρο.

 

Η μοναξιά της Πηνελόπης είναι η γυναικεία μοναξιά του κόσμου,

καθρέφτης που κρατά το χάος,

πυξίδα που σπάζει πάντα τη γραμμή του σκοταδιού.

Μέσα της ανθίζει ένας χειμωνιάτικος κήπος,

όπου τα άνθη είναι φτιαγμένα από πάγο

και τα δέντρα αγάλματα που τα βασανίζει ο βοριάς.

 

Κάτω από έναν ουρανό από ατσάλι,

την επισκέπτονται μόνο σκιές, νεκρά οράματα

και τα ερέβη απλώνονται σαν μαύρα νερά,

έτοιμα να την καταπιούν.

Δεν βγάζει μιλιά, δεν έχει πια φωνή να κράξει:

«Πού είσαι Οδυσσέα; Σε ποια αμαρτωλή κλίνη κοιμάσαι;                                                                                                    Σε ποιες θάλασσες και ουρανούς ταξιδεύεις τώρα;»

 

Κι όμως, αν σταθείς κοντά της και την ακούσεις,

θα νιώσεις το τραγούδι της θλίψης:

που σπάζει το σκάφος της ματαιότητας στους βράχους της απεραντοσύνης,

μια φλόγα που είναι δάδες από γυναικείες καρδιές,

σαν φάρος μέσα σε καταιγίδα.

 

PETROS TSERKEZIS

 

PETROS TSERKEZIS was born in Politsani, Pogoni (Argyrokastro, southern Albania), a region of Northern Epirus historically isolated from Greece. During the communist era, Greek identity and literary expression in the region were heavily repressed. He studied Albanian and Russian literature at the University of Tirana and has been involved with literature since his school years. Over the years, he worked as a secondary school teacher and collaborated with the local theatre in Argyrokastro. He also served as Editor-in-Chief of the newspapers The City of the South (1992–1994) and Awakening (2002–2007), both dedicated to Greek arts and letters in Northern Epirus. Tserkezis is the author of more than thirty publications, including poetry collections, short stories, novels, literary essays, and translations between Greek and Albanian. His work has been featured in numerous anthologies across Greece, Albania, and internationally, earning him several literary awards. From 1972 to 1977, he taught modern literature as an external lecturer at the University of Argyrokastro. Since 1994, he has been living with his family in Nicosia, Cyprus.