BARBAROS İRDELMEN

 

 

Polished Darkness

 

At an unexpected moment

the world inside you splits open.

You bend toward yourself:

“Life… is this it?”

To die or to diminish, slowly?

Words are a cracked pane of glass,

whispers a rusted door.

And silence— the orphaned pulse

that hits the walls and returns.

I had radiant expectations,

gleaming.

I thought I carried light,

yet the marks of dirty hands

     remained on my palms.             

                   

Hope buried in the soil

no longer blooms;

there is a civilization rising

by stepping on it.

They call it light.

But it is only a shining display.

With polished lies,

darkness is made up.

And I in this crowded hum

speak by remaining silent.

The rebellion within me

is a fire without a name.

At the bottom of the night, now I understand:

what they call life

is but broken toys flung about

by the filthy hands of the merciless.

 

Parlatılan Karanlık

 

Beklemediğin bir anda

İçindeki dünya yarılır.

Kendine eğilirsin: “Hayat… bu mu?”

 

Ölmek mi

Yoksa ağır ağır eksilmek mi?

Kelimeler çatlak bir cam,

Fısıltılar paslı bir kapı.

Ve sessizlik

duvarlara çarpıp geri dönen

kimsesiz nabzın

 

Benim parlak beklentilerim vardı

Pırıl pırıl.

Işık taşıdığımı sanırdım

Kirli ellerin izi kalmış avuçlarımda

 

Toprağa gömülen umut çiçek açmıyor

üstüne basılarak yükselen

bir medeniyet var

Işık diyorlar.

Oysa sadece parlayan bir vitrin

Cilalı yalanlarla

Karanlıklar makyajlanıyor.

 

Ve ben

bu kalabalık uğultuda

Susarak konuşuyorum.

İçimdeki isyan

adını bilmediğim bir ateş.

 

Gecenin dibinde şimdi anlıyorum:

Yaşam dedikleri

Vicdansızların kirli elleriyle

birbirlerine savurdukları kırık oyuncaklar

 

 

Who Is Braver?

 

I pity the soldier.

 

At such a young age,

he is forced to be brave.

One day he understands

that death is calling him by name;

he trembles,

and with the warmth of his blood

wants to flee the battlefield.

 

Who could blame him?

 

Life, within a young body,

is still irresistible.

 

But what of the old?

 

When death knocks at the door,

there is no road left to retreat.

No trench,

no escape,

no morning left to postpone.

 

I admire

the silent,

unadorned,

unbelievable courage

with which an old person

faces each day

waiting for death.

 

Kim Daha Cesur

 

Acırım askere.

genç yaşta

cesur olmak zorunda.

 

Bir gün anlar

ölümün onu adıyla çağırdığını;

ürker,

kanının sıcaklığıyla

kaçmak ister cepheden.

 

Kim suçlayabilir?

Yaşam, genç bedende

henüz vazgeçilmezdir.

 

 

Ya yaşlılar?

 

Ölüm kapıyı çaldığında

geri çekilecek yol yoktur

Ne siper,

ne firar,

ne ertelenecek bir sabah.

 

Ben hayranım

bir yaşlının

her gün beklediği

ölüme karşı gösterdiği

o sessiz, o gösterişsiz

inanılmaz cesarete.

 

BARBAROS İRDELMEN

 

Dr. BARBAROS İRDELMEN is a Turkish poet, writer, translator, and retired physician. He is the author of nineteen poetry collections, with works published in numerous national and international anthologies, literary journals, and poetry festivals. A member of the Turkish Writers’ Syndicate, he translates world poetry from English into Turkish and contributes to the Turkish edition of Poetry Without Borders. He is also affiliated with the poetry translators’ community of the ITHACA Foundation (Spain), promoting literary dialogue across cultures through poetry and translation.

 

Dr. Barbaros İrdelmen, Türk şair, yazar, çevirmen ve emekli hekimdir. On dokuz şiir kitabının yazarı olan İrdelmen'in eserleri çok sayıda ulusal ve uluslararası antolojide, edebiyat dergisinde ve şiir festivalinde yayımlanmıştır. Türkiye Yazarlar Sendikası üyesi olan İrdelmen, dünya şiirinden çeviriler yaparak İngilizceden Türkçeye kazandırmakta ve Sınır Tanımayan Şiir (Poetry Without Borders) projesinin Türkçe edisyonuna katkıda bulunmaktadır. Ayrıca, şiir ve çeviri aracılığıyla kültürler arasında edebî diyaloğu geliştirmeyi amaçlayan ITHACA Vakfı (İspanya) bünyesindeki şiir çevirmenleri topluluğunun bir üyesidir.